belki tutabilirdin ellerimden

ne bileyim

bir kez omzuma yaslayıp başını

ağlayabilirdin

kurtulurdun dertlerinden

 

ne de uzakta kaldı sevilenler

ne kadar  yakınmış ölüm

tuttum tutamadığım yerinden

tutarsız ümitlerimin

tutsağı oldum yeniden

 

özledim o en saf hallerimi

çocukluğumu

hatırlayamadığım duygularla savururken  rüzgara

kaderim

o umursamazlığımı

özledim ben çok derinden

 

uzattım elimi

ve tutundum sandığım karanlıkta kayboldu bakışlarım

ve tüm ürkekliğiyle sapa sardı korku koltuk altlarımı

korkar oldum geceden

 

sesi duyulursa sanki öleceğim hissettiğim sesler

kulağımda çınlıyorken

böyle bir kahpe gecede

durdurmak istiyorum zamanı

yaşadığımı da bilmeden

yaşamak geliyor içimden

 

 

ve geceyi sesiyle bölen

yanımda olmasını istediğim

sadece ve sadece

çocukluğum ve sen...

annem babam... AİLEM

( Düşüncem başlıklı yazı ManaSız tarafından 11.11.2015 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu