Hasretlik

Hasreti yaşa ki neler gele başa

Onu yaşayan kulun aklı şaşar

Derdini soran var mıdır bilinmez

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Ellerinin kınası hala kuramamıştır

Nazlı yârin koynunda yatmamıştır

Gülen gözleriyle yâre bakmamıştır

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Sanki lal olmuş konuşmaz tatlı dili

Uzanırken sanki kırılmış tutan eli

Hasret yükü sırtında eğiktir beli

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Gurbette döneni görür yüreği kanar

Her gelenle yâri gelecekmiş sanır koşar

Bin bir hayal kırıklığı içinde garip yaşar

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Yıllar gelip geçer hala yalnız yatar

Her gün hasretlik çamuruna batar

Hasretliği bir lokma ekmeğe katar

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Kul Mehmet’im insanın gecesi olursa zindan

Rabbim kurtarsın her kulunu dardan

Gelince yâri sarmak için bekler o candan

Gece gündüz kapıya koşar yaşar

Mehmet Aluç/Kul Mehmet