Ölünceye Kadar Beklemek

Senin gelişine umut besleyişlerimle tükettim ömrümü

Kaç asır olmuştu gidişin ve ben hâlâ

Kazıdığımız ağacın dibindeki banktayım.

Her yaprak düşümünde hüznümü tazeliyor

Her yeşermesinde, yeniden umuduna kapılıyorum kavuşmamızın.

Uslanmak bilmez diz ağrılarıma inat

Usanmaz bir sabırla direniyorum zamana.

Dizlerim daha ne kadar tutabilir ayakta beni

Ve gözlerim ne zamana kadar seçebilir yüzünü, bilemiyorum

Ama sözümün arkasındayım ben;

Ölene kadar bekleyeceğim demiştim hani.

Öldüğümde,

Beni yine bu ağacın dibine gömecekler, vasiyetimdir

Ahirete kadar da bekleyebilmek için seni