Kirlenen Dünya Ve Bozulan İnsan

Bir zamanlar "eşref-i mahlukat" sıfatındı

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Hakk'a ve hakikate yakınlık muradındı

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Hapishane gibisin, dünya kalmadı tadın

Silindi gönüllerden, pelesenk olan adın

Üstünde mutlu değil ne erkek ne de kadın

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Böyle değildin insan, bozmuşlar ayarını

Hoyratça davranırsın, düşünmezsin yarını

Söyle nerde kaybettin edebini, arını

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Ne gündüzün gündüzdür ne gecelerin gece

Mazlumları ezersin, biat edersin güce

İntizarın korundan tutuşur her bir hece

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Ne bayramı tanırsın ne bilirsin arife

Ayağın çekmez seni bir cami-i şerife

Bu acayip hallerin sığmaz hiçbir tarife

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Ey dünya üzerinde acı çeker öksüzler!

Zalimlerin gözünde baş tacıdır köksüzler

Yükün ağırlığını nerden bilsin yüksüzler?

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Masmavi bir gök vardır, bakmayı bilenlere

Gül bahçeleri vardır, kokmayı bilenlere

Nice nehirler vardır, akmayı bilenlere

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Dünyanın yüreğinde ince bir sızı vardır

Üstünden geçenlerde derin bir izi vardır

Görülmeyeni gören bir gönül gözü vardır

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Büyüğü tanımazsın, el öpmeyi bilmezsin

Yerinde ağlamazsın, doğru yerde gülmezsin

Meclisten uzak durur, çağrılınca gelmezsin

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

Ne varsa yağmalandı hakikat ikliminde

Aykırı renkler hakim şahsiyet kiliminde

Kiminde tevazu var, kibir vardır kiminde

Ne çok kirlendin dünya, ne çok bozuldun insan!

M. NİHAT MALKOÇ