Hüzün Denizinin Leylası

Hangi rengin asasıdır tutunduğum, tutulduğum hangi mevsimin azadesidir yorgunluğum…

Gül yüzlü kıvancımda saklandığım

Dört duvar yalnızlığım

Mabedin karşı yakası

Aşka adadığım sözcüklerden diktiğim,

Yaralı matemimle ölgün yüzüm

Dürtülerimi öldürdüğüm kadar müzmin yolcusuyum

Hüzün denizinin

Leyla’sı aşka adaklar adadığım

Mevsimin solumda atan çırpınışları

Bir gazelim ben ya da solun anahtarı

Aşkın kuyusunda çözülen dilim

Atan şafağı gecenin

Kıyılansa içim

Kıyama durduğum kadar hüzün içtim.

Bir dehlizse arşınladığım

Dalkavuk yalnızlığın rüzgârında serinlediğim

Tutkunun denizinde tekabül ettiğim

O tek damlanın mayalandığı mevsim gibi

Gizin titrinde yanıp sönen tinimden

Sökün eden bir yıldız

Astığım yüzümü

Astığım astık

Kestiğim kestik olmadı da ömür denen

Girdabı

Biçare arşınladığım…

Şu yoldaş rüzgârı

Esefle içime çektiğim

Araf’ta uçuşan duvağım

Çünkü aşkın kör denizinde salkım saçak

Uzandığım sonsuzluğun lanetinde

Hali hazırda içtimada

İman gücümle idrak ettiğim

Sonsuzluğun ç/ağrısında

Atağa geçendir yüreğim

Kalemin ikliminde

İliklediğim düğmelerim

İki dirhem bir çekirdek şiirleri derlediğim

Hüzün denizinde

Tutsağım aşka ve özlemi

Seğirten imkânsızlığın çeperinde

Ummanlara denk düşen

Müzmin bir çiçeğim ben

Dilemması günün

Devirdiğim şişelerde saklı iksirin

Baştan çıkaran hüznünde saklı

Bir dua ki

Allah yolunda saklı tuttuğum kadar içimdeki sırrı

Serler serili surlarda

Sırrımla sırra kadem basan

Yalnızlığın uçuşan duvağında

Solan yüzüm

Solan neşrim

Solan bir nesrim ben binlerce şiirde gezindiğim

Gecenin meşrebi iken

İçimin aydınlığında yanan ateş gibi

Yaktığım ucu mektupların benden bana uzanan gizi

Saklı tutan Rabbin nezdinde

Emre amade bir kulum

Aşkın ve inancın dirayetinde sızan bir ışık gibi

Her sözcüğü aşk bellediğim…