Ölünmüyormuş Mutsuzluktan

Sürünmüşsün baharı
Ellerin gül
Gözlerin leylak
Dudakların asi bir böğürtlen

Yeni bir hayat
Yeni bir başlangıç
Öyle demiştin
Bir kaç bahar önce

Her sözün yenileniyor
Gözlerim nemleniyor
Sema unutur
Ben unutmam

Şu yürümeyi sevdiğin park varya
Hani kuğuların seviştiği
Artık ordan geçmez oldum
Yolumu uzatıyorum her eve gidişte

Kaçıyorum senden
Anılar dolu yerlerden
En çokta kendimden
Yastığımda kuru yer kalmadı

Saçımı kestirdim
Odamı boyattım
Sensiz bir bahara adım attım
Ölünmüyormuş mutsuzluktan bunu anladım.