Gülümseyin Çekiyorum

Her yer silik biliyorum!

Hükmü kalmamış bir yalnızlığın

Demir almış gemisinde/

Döşemeler asır

Tahtalar nasır

Suratlar kasır

Havasız

Ve basur/

Bu;

Gülümseyişler renksiz

Yüz balon uçurdum

Gökyüzü şenliğinde

Mayıs kokan karanfillerin

Ala kesmiş rüzgârında

Bir gitar konçertosu

Sunuyor sokaklar/

Karşı ilden adamlara

Kadınlara…

Sanki sürgün omuz başlarında

Siyatik ağrılarından romatizmaya

Gülüş ekranları soluk/

Göz hizalarına çekilmiş

Avurtlar…

Üstüme sürülmüş bu yalanı

Toz deterjan çıkarmaz

Anılarım tişört lekelerinde

Yazdan kalma kiraz lekesi

Çocukça dondurmalar

Sürülmüştü eteğime

Gülümserken her pozda

Ayaklarım kesilmişti yerden

Yer ben değildim…

Şimdi!

Yüzüme sığmayan gülüşlerin

Ve öpülmeyen yanakların

Keşke ve ikilemlerinde

Son kez;

Gülümseyin!

Çekiyorum…