İkimiz İçin De Bir Hayat

birazdan rüzgar tersine esecekti, biliyordu

parkta yalnız başına oturan uzun saçlı adam

gözleri kör bir iklimi andırıyordu

ne kadar gerekiyorsa bir ömrü harcamak için

işte hepsi bu kadardı

tüm şarkılarını o akşam masada bıraktı

artık ne bir ses ne de bitmeyen cümleler vardı

söylenmesi gereken her şey söylenmiş

ve ilk giden kazanmıştı

uzun bir yolculuğun iyi geleceğini düşündü adam

uzun bir yol ve düşünmek için epeyce zaman

ardından bitmek bilmeyen sorular, sorunlar ve

hep iyilerin kazandığı o müthiş senaryolar…

bir kış günüydü

kadın önce ne istediğini sordu adama

adam, hiç olmadığı kadar sakin bir şekilde

“bir hayat, ta ki ikimizden biri yolun sonuna gelene kadar

ikimiz için de bir hayat...”

kadın, uzaktaki eve bakarak gülümsedi

“bir hayat, ikimiz için de bir hayat!

küçük bir ev, baş ağrıtan çocuklar

ve sonu olmayan bir bekleyiş...”

adam, “anladım ki şimdi ne ben hazırım seni sevmeye

ne de senin gücün yeter

böylesi bir yalnızlığı altüst etmeye”

yağmur, göz bebeklerine düşüyordu kadının

göz göze geldiler

artık ne bir ses ne de bitmeyen cümleler vardı

büyük hayal kırıklıkları,  iyi seçilmiş yalanlar…

ne gerekiyorsa bir aşka karşılık bu romanda

işte hepsi bu kadar

mehmet gökhan damar